Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόταση περιβαλλοντικών οργανώσεων για μια «Αττική χωρίς σκουπίδια»


Ολοκληρωμένη πρόταση διαχείρισης απορριμμάτων στην Αττική, χαμηλού κόστους και φιλική προς το περιβάλλον, παρουσίασαν την Τρίτη τέσσερις περιβαλλοντικές οργανώσεις, η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, η Greenpeace, η WWF και το Δίκτυο Μεσόγειος SOS.

«Η προοπτική για Αττική χωρίς σκουπίδια είναι στο χέρι μας» τόνισαν οι εκπρόσωποι των οργανώσεων παρουσιάζοντας στα γραφεία της Greenpeace την πρότασή, με τίτλο Ολοκληρωμένο σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων στην Αττική.

Στόχος, είπαν, είναι η δρομολόγηση θεσμικών μέτρων και η δημιουργία των απαραίτητων υποδομών στον άξονα πρόληψη, επαναχρησιμοποίηση, κομποστοποίηση, ανακύκλωση.

Χαρακτήρισαν «εφικτό και ρεαλιστικό» το σχέδιό τους, η υλοποίηση του οποίου για τα επόμενα πέντε χρόνια απαιτεί χρηματοδότηση 24 εκατ. ευρώ ετησίως από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Το συνολικό κόστος για την Αττική εκτιμάται σε 119 εκατ. ευρώ. Οι συντάκτες της πρότασης εκτιμούν ότι είναι ασύγκριτα πιο οικονομική -κατά περίπου 6 έως 10 φορές- οικονομικότερο σε σχέση με άλλες λύσεις -το σχέδιο δεν παράγει τοξικά απόβλητα και δεν απαιτεί χώρους ταφής.

Στην πρόταση περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων η ανάπτυξη υπηρεσιών ανακύκλωσης σε περισσότερους από 650 ΟΤΑ με παράλληλη δημιουργία 2.370 νέων θέσεων εργασίας σταθερής απασχόλησης και ακόμα 1.420 μερικής απασχόλησης, συμβάλλοντας έτσι στην «πράσινη ανάπτυξη» των τοπικών οικονομιών.

Σε θεσμικό επίπεδο, προτείνονται μέτρα όπως η Δημιουργία Εθνικού Οργανισμού Διαχείρισης συσκευασιών και άλλων προϊόντων, δικαιότερος τρόπος χρέωσης των ΟΤΑ για τους ΧΥΤΑ και των τελών για τους δημότες, η δημιουργία 25 Κέντρων Ανακύκλωσης, η δρομολόγηση οικιακής κομποστοποίησης, δράσεις προετοιμασίας των ΟΤΑ για κομποστοποίηση και άλλα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…