Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Βωβή» πράσινη ανάπτυξη…

Η προτεινόμενη σήμερα από το Υπουργείο Περιβάλλοντος ρύθμιση για τη «Διπλή Ανάπλαση» Βοτανικού-Αλεξάνδρας, έρχεται ως αποτέλεσμα της περσινής Απόφασης του ΣτΕ που ακύρωσε το σχετικό «Νόμο Σουφλιά» και έκλεισε το δρόμο στην τσιμεντοποίηση της ευρύτερης περιοχής του Ελαιώνα. Η Απόφαση του ΣτΕ αποτέλεσε δίκαια ορόσημο για τη δράση των δυνάμεων των κινημάτων πολιτών και της ριζοσπαστικής αριστεράς, απτή απόδειξη ότι μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής στην πόλη.

Θεωρούμε ότι η νέα ρύθμιση που δημοσιοποιήθηκε είναι αποτέλεσμα μιας διαπραγμάτευσης που έλαβε χώρα –«κεκλεισμένων των θυρών»- αποκλειστικά μεταξύ του Υπουργείου, του Δήμου και των επιχειρηματιών που εμπλέκονταν στο πρότζεκτ. Μιας διαπραγμάτευσης που μόνο στόχο είχε να παρακάμψει την ουσία της Απόφασης του ΣτΕ που απαγορεύει την ανέγερση εμπορικών κέντρων στην περιοχή και να συμβιβάσει τα μεγάλα συμφέροντα που παίζονται στην περιοχή.

Επιπλέον, αγνοήθηκαν οι τεκμηριωμένες θέσεις του κινήματος πολιτών που εναντιώνονται στην τσιμεντοποίηση και διεκδικούν τη δημιουργία μητροπολιτικού πάρκου στον Ελαιώνα.

Οι λεπτομέρειες της ρύθμισης που προτείνεται σήμερα από το ΥΠΕΚΑ μένει να εξεταστούν. Ωστόσο, είναι σαφές από τις σημερινές ανακοινώσεις του ΥΠΕΚΑ, ότι οι προτάσεις του περιλαμβάνουν για άλλη μια φορά μεγάλους κτισμένους όγκους εμπορικών χρήσεων στον Ελαιώνα, που στόχο έχουν να διασώσουν τα συμφέροντα της εταιρείας «Μπ. Βωβός».

Προβλέπονται χρήσεις που αναμφίβολα επιβαρύνουν και δημιουργούν σοβαρά πολεοδομικά και συγκοινωνιακά προβλήματα στην ευρύτερη περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα η δημοτική αρχή Κακλαμάνη και όσοι έλεγαν ότι «δεν υπάρχει άλλος τρόπος να γίνει η Διπλή Ανάπλαση και το γήπεδο του ΠΑΟ» είναι για άλλη μια φορά εκτεθειμένοι. Είναι εκτεθειμένοι γιατί συνωμότησαν κατ’ εξακολούθηση ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και το περιβάλλον, αλλά και γιατί επιδίωξαν την ικανοποίηση των μικροπολιτικών και οικονομικών τους συμφερόντων με συκοφαντίες και απειλές ενάντια στους ενεργούς πολίτες και τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι η μεθόδευση που ακολούθησε το ΥΠΕΚΑ για την εκπόνηση νέας ρύθμισης για τη διπλή ανάπλαση δείχνει την πραγματική ουσία της «πράσινης ανάπτυξης»: Καλή στα λόγια, αλλά «βωβή» προς τα μεγάλα συμφέροντα…

Έτσι κι αλλιώς, είναι σαφές ότι και οι νέες προτάσεις για τη «Διπλή Ανάπλαση» θα κριθούν, απ’ την κοινωνία αλλά και τα αρμόδια θεσμικά όργανα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…