Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γ. Βασιλείου: Μεταλλεία βωξίτη στα Μέγαρα; Καθαρός παραλογισμός!


Όσοι «ξερόλες» τυχόν χαρακτηρίσουν αβάσιμους τους φόβους  των κατοίκων για τις συνέπειες μιας εξόρυξης βωξίτη στην περιοχή, «ας πάνε να δουν τι συνέβη στη Φθιώτιδα». Αυτό τόνισε χαρακτηριστικά ο αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Αττικής, Γιάννης Βασιλείου, μιλώντας στο «Κόκκινο» και τον Διονύση Ελευθεράτο, στον απόηχο της μεγάλης συγκέντρωσης που έγινε στα Μέγαρα, για το θέμα αυτό.
    Η συγκέντρωση ήταν τεράστια και δείχνει την ομόθυμη θέληση της τοπικής κοινωνίας, σχολίασε ο αντιπεριφερειάρχης.

«Το δημοτικό συμβούλιο γνωμοδότησε αρνητικά για το σχέδιο της εξόρυξης, τώρα βρισκόμαστε στη φάση, κατά την οποία θα περάσει και από το περιφερειακό» ανέφερε ο κ. Βασιλείου, προσθέτοντας ότι έχουν γίνει κι άλλες κινητοποιήσεις, κυρίως Συλλόγων.

«Η Δ. Αττική δεν αντέχει κι έναν κρανίου τόπο στα Μέγαρα»

Ο αντιεπεριφερειάρχης Δυτικής Αττικής τόνισε μεταξύ άλλων:

«Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα ουσίας στη Δυτική Αττική. Μεταπολεμικά η περιοχή – καλώς ή κακώς, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα- επελέγη για την ανάπτυξη του δευτερογενούς τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγάλη περιβαλλοντική υποβάθμισή της, καθώς μετατράπηκε σε απέραντη βιομηχανική ζώνη. Αρκεί να σκεφθείτε ότι υπάρχουν 19 δραστηριότητες που υπάγονται στην Οδηγία Σεβέζο (…). Στην περιοχή έχει ήδη ξεχειλίσει το ποτήρι, δεν χρειάζεται η παραμικρή νέα σταγόνα. Αυτό που επείγει είναι να τεθεί ένα ‘Στοπ’ στη διαδικασία της επιδείνωσης, ένα ‘ως  εδώ και μη παρέκει’. Και, αμέσως μετά, να υλοποιηθεί η οικολογική αναβάθμιση της περιοχής. Η λειτουργία μεταλλείων είναι πέρα από κάθε λογική».     

Ο κ. Βασιλείου ανέφερε ακόμη πως, βάσει των επιστημονικών δεδομένων και της εμπειρίας, κανείς δεν πρέπει να τρέφει- ή να καλλιεργεί- αυταπάτες για τις συνέπειες που θα είχε το εγχείρημα της εξόρυξης. «Θα γινόταν εκεί ένας ‘κρανίου τόπος’», είπε χαρακτηριστικά. Ούτε η Δυτική Αττική, ούτε οι ζωές των κατοίκων θα το άντεχαν αυτό, πρόσθεσε.

Όπως τόνισε ο αντιπεριφερειάρχης, η Δυτική Αττική παρέχει το κατ’ εξοχήν κατάλληλο πεδίο, για να ενσαρκωθεί η αρχή, την οποία διακήρυξε ο πρωθυπουργός: «Δίκαιη ανάπτυξη με προστασία του περιβάλλοντος». 

Ο τουρισμός και  τα σχέδια της Περιφέρειας

Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις, ο κ Βασιλείου απέκρουσε το «δόγμα», βάσει του οποίου οι – ήδη επιβαρυμένες, περιβαλλοντικά-  βιομηχανικές περιοχές είναι αναπόφευκτο να «υποδέχονται» νέες δραστηριότητες. Είπε χαρακτηριστικά:
«Ξέρετε, η Δυτική Αττική δεν είναι μόνο μαυρίλα. Υπάρχουν πανύψηλα βουνά, όπως τα Γεράνια, το όρος Πατέρας, ο Κιθαιρώνας. Υπάρχει πράσινο. Υπάρχουν καταγάλανες ακρογιαλιές, σε Κινέτα, Γερμενό, Ψάθα, Αλεποχώρι. Ειδικά από την πλευρά της Κινέτας, θα προκληθεί μεγάλο πρόβλημα, αν γίνει εξόρυξη (…). Πρόκειται εν ολίγοις για περιοχή με τουριστικές δυνατότητες. Κι αυτές θέλουμε ως Περιφέρεια να τις ενισχύσουμε. Συνεπώς η ιδέα περί μεταλλευτικής δραστηριότητας είναι ασύμβατη και με τους σχεδιασμούς που έχει η Περιφέρεια, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της περιοχής».

«Θα είναι η Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα και δίπλα… αυτό;»

Πρόκειται για ζήτημα κεφαλαιώδες για την περιοχή και τους κατοίκους, συνόψισε ο κ. Βασιλείου. Και πρόσθεσε: «Υπάρχει κάτι ακόμη, επίσης ασύμβατο… Υπενθυμίζω πως το 2021 η Ελευσίνα θα είναι Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης. Το σκέφτεστε; Η Ελευσίνα Πολιτιστική Πρωτεύουσα και δίπλα μια απερίγραπτη κατάσταση;»    

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…