Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΙΝΗΣΗΣ ΦΙΛΩΝ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ ΠΡΕΒΕΖΑΣ


[Δύο χρόνια μετά την πρώτη συμμετοχή μας στην ετήσια πανελλαδική ποδηλατοπορεία διαμαρτυρίας για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των ελληνικών πόλεων, τα προβλήματα –όπως και τα αιτήματα– παραμένουν ίδια, παρά τις υποσχέσεις. Αν και η διοίκηση της πόλης άλλαξε, οι συνειδήσεις και οι νοοτροπίες φαίνεται ότι δεν αλλάζουν.Γι’ αυτό επανερχόμαστε χωρίς καμιά παρέμβαση στο κείμενο–εκτός της αλλαγής τής ημερομηνίας– στην περσινή μας ανακοίνωση, αφού τόσο οι επισημάνσεις μας, όσο και οι προτάσεις μας παραμένουν απαράλλακτες:]


Ποδηλατοπορεία διαμαρτυρίας στις 8 Μαΐου 2011
αφιερωμένη στο ιστορικό κέντρο της πόλης


1. Ελάχιστα ή μάλλον τίποτε δεν έχει γίνει όσον αφορά στη βιώσιμη κινητικότητα και τη διευκόλυνση των πολιτών για την ασφαλή και ελεύθερη πρόσβασή τους σε λειτουργικούς και σημαντικούς προορισμούς τής πόλης, είτε είναι πεζοί, είτε ποδηλάτες.

2. Η ποιότητα των πεζοδρομίων δεν έχει βελτιωθεί καθόλου, με συνέπεια σε πάρα πολλά σημεία –πάνω από 1.000– η διέλευση, λόγω των πινακίδων, κάδων, δέντρων, στύλων φωτισμού κ.λπ., να είναι αδύνατη.

3. Οι προσβάσεις στα σχολικά συγκροτήματα είναι επισφαλείς, με συνέπεια η διακίνηση των μαθητών να γίνεται συνοδεία γονέων με αυτοκίνητα, που προκαλούν μποτιλιάρισμα, εκνευρισμό, καθυστέρηση στην εργασία, ρύπανση, κατανάλωση καυσίμων, σπατάλη.

4. Δεν προχώρησε η εφαρμογή τού κυκλοφοριακού για τους ποδηλατοδρόμους και τη σύνδεση της νέας πόλης με το κέντρο. Το τμήμα που έχει κατασκευαστεί στο παλιό ΚΤΕΛ συκοφαντεί τη φιλοσοφία των ποδηλατοδρόμων και ακυρώνει τη λειτουργία τους.

5. Στην καρδιά τής πόλης, δηλαδή στο ιστορικό της κέντρο και την παραλία, σε τραγικό βαθμό πλέον έχει μετατραπεί το δίκτυο πεζοδρόμων σε αυτοκινητόδρομους και πάρκινγκ αυτοκινήτων, υποβαθμίζοντας μέρα με τη μέρα ό,τι ενδιαφέρον αισθητικά και οικονομικά έχει να επιδείξει αυτή η πόλη.

6. Ευθύνη για τη λειτουργία τού ιστορικού κέντρου φέρει απόλυτα η Δημοτική Αστυνομία, η οποία αναιρεί το λόγο ύπαρξής της με την ανοχή που έχει επιδείξει στους κάθε είδους παραβάτες.

7. Οι υπεύθυνοι για την αστυνόμευση της παραλίας –το Λιμεναρχείο Πρέβεζας και η διοίκηση του Λιμενικού Ταμείου– έχουν αυθαίρετα ή άτυπα παραχωρήσει στα φορτηγά, στα καμπριολέ και, φυσικά, στις μοτοσικλέτες το δικαίωμα ελεύθερης διέλευσης, συνεισφέροντας με τον τρόπο τους στην καταστροφή τής δημόσιας περιουσίας, με τη φθορά και καθίζηση του πεζόδρομου της παραλίας, και φυσικά στη διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας και της νεολαίας με το μάθημα «αυτό που απαγορεύεται στους πολλούς, για κάποιους επιτρέπεται».

8. Την ίδια ευθύνη φέρει και ο Δήμος Πρέβεζας για τις λοιπές βλάβες των πεζοδρόμων, που κάθε χρόνο επισκευάζει με τα χρήματά μας, για να διευκολύνει τα φορτηγά, τα αυτοκίνητα και το …τραινάκι.

9. Το τραινάκι θεωρούμε ότι ήταν ο «Δούρειος Ίππος» της διάνοιξης των πεζόδρομων της αγοράς και της παραλίας στα αυτοκίνητα και αποτελεί μελανό σημείο για τη διοίκηση της πόλης, που αυτή πρώτη παραβίασε τους κανόνες.

10. Με τον ίδιο τρόπο παραβιάστηκε και ο πεζόδρομος - ποδηλατόδρομος στην τάφρο, πίσω από το γήπεδο, και τον διασχίζουν πλέον μηχανές και αυτοκίνητα.

11. Οι μπάρες είναι ένα πρώτο βήμα για τη λύση των παραπάνω προβλημάτων, η αισθητική τους όμως προβληματίζει και θα έπρεπε να είχαν σχεδιαστεί από ειδικούς. Απαιτείται ωράριο και φύλαξη όλο το 24ωρο.

12. Εκφράζουμε, τέλος, τη λύπη μας για την ανεξήγητη και σαφώς απαράδεκτη στάση τής διοίκησης των δικαστηρίων να ζητήσει την εγκατάσταση στον πεζόδρομο της παραλίας πινακίδων «πάρκινγκ δικαστικών λειτουργών», τη στιγμή μάλιστα που οι υπηρεσίες των δικαστηρίων βρίσκονται πιο κοντά από τον καθένα στο πάρκινγκ τής πόλης.

Ο σχεδιασμός τού ιστορικού κέντρου τής πόλης έγινε
για να τηρείται από όλους, χωρίς να υπάρχουν εξαιρέσεις.
Η χώρα μας από τις πολλές εξαιρέσεις έφτασε στο σημερινό αδιέξοδο.


Προτείνουμε:

Οριστική απαγόρευση διέλευσης των φορτηγών μέσα από το ιστορικό κέντρο τής πόλης και παροχή δυνατότητας φορτοεκφορτώσεων με χειροκίνητα ή ηλεκτροκίνητα μικρά τροχοφόρα, εντός προκαθορισμένων και περιορισμένων χρονικών ορίων.

• Επανέλεγχο και μείωση των αδειών εισόδου των κατοίκων στο ιστορικό κέντρο για περιπτώσεις μόνον ειδικών αναγκών, ασθενών ή ηλικιωμένων.

• Δράση τής Δημοτικής Αστυνομίας κυρίως στο ιστορικό κέντρο με 24ωρη αστυνόμευση, βεβαίωση όλων των παραβάσεων και είσπραξη όλων των προστίμων.

• Αυστηρή επιτήρηση με μπάρες στον πεζόδρομο της παραλίας, με αυστηρή απαγόρευση, ιδίως κατά τη νύχτα, και ειδική συνεργασία με την Πυροσβεστική Υπηρεσία για περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης.

• Απόδοση των ευθυνών με χρέωση των ζημιών στους υπεύθυνους για την καταστροφή των πεζοδρόμων στο ιστορικό κέντρο τής πόλης από τη διέλευση οχημάτων.

• Εφαρμογή προγράμματος ελεγχόμενης στάθμευσης σε κεντρικούς δρόμους τής πόλης.

• πέκταση των πεζοδρόμων τού ιστορικού κέντρου στην οδό 21ης Οκτωβρίου και την οδό Καρυωτάκη, ειδικά στο τελευταίο τμήμα της προς τη θάλασσα.

• Ένταξη και εφαρμογή προγράμματος βελτίωσης των πεζοδρομίων τής πόλης για τη λειτουργική πρόσβαση και διέλευση των πεζών.

• Εφαρμογή τής κυκλοφοριακής μελέτης τής πόλης για τους ποδηλατοδρόμους με σύνταξη ποιοτικών μελετών και ένταξη τους στο ΕΣΠΑ 2008-2013.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΛΗ,
ΔΕΝ ΤΟΝ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ Σ’ ΟΠΟΙΟΝ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ, ΝΑ ΑΓΝΟΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.


Πρέβεζα, Μάιος 2010

Και αντιγραφή: Μάιος 2011

Κ.Φ.Π.Π.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…