Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΕ ΠΟΣΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΖΩΕΣ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΤΙΜΩΝΤΑΙ ΤΑ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΚΕΡΔΗ

Η τραγωδία που πλήττει τις μέρες αυτές την Ιαπωνία, εκτός από τον τεράστιο αριθμό των θυμάτων, των αγνοουμένων , των αστέγων και τις ασύλληπτης έκτασης υλικές καταστροφές, ανέδειξε με τον πλέον ανατριχιαστικό τρόπο πως η πυρηνική απειλή είναι πάντοτε εφιαλτικά παρούσα, παρά τις συνεχείς προσπάθειες του πυρηνικού λόμπυ να πείσει την παγκόσμια κοινότητα για το αντίθετο.

Η κατάρρευση των εγκαταστάσεων στον πυρηνικό αντιδραστήρα Φουκουσίμα 1, βορειοανατολική του Τόκυο, τα σοβαρά προβλήματα που έχουν παρουσιαστεί και στους άλλους αντιδραστήρες του ίδιου εργοστασίου, οι ολοένα και περισσότερο αυξανόμενες πιθανότητες τήξης πυρήνων, η διαρροή στη ατμόσφαιρα ραδιενεργών και τοξικών ουσιών, η προσπάθεια εκκένωσης της περιοχής σε ακτίνα είκοσι τουλάχιστον χιλιομέτρων (200 χιλιάδες κάτοικοι), η αγωνιώδης παρακολούθηση των αερίων μαζών ώστε να προβλεφθεί η κλίμακα της όποιας διασποράς των τοξικών αερίων και σε άλλες περιοχές του πλανήτη δίνουν καθαρά το στίγμα της πραγματικότητας:

Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι ελέγξιμη, δεν είναι ποτέ ακίνδυνη, δεν είναι δυνατόν να αποτελεί ενεργειακή επιλογή για καμία χώρα του κόσμου!

Ας μη ξεχνάμε ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις της Ιαπωνίας αποτελούσαν , λόγω της τεχνολογικής τους αρτιότητας αλλά και τα πολλαπλά μέτρα ασφαλείας στη χώρα, το αγαπημένο παράδειγμα ασφαλούς, παραγωγικής και κοινωνικά επωφελούς επένδυσης για το πυρηνικό λόμπυ και τους πολιτικούς και επιστημονικούς του συνεργάτες, ενώ η ιαπωνική κυβέρνηση προωθεί τη διαπραγμάτευση συμβολαίων πολλών δις δολαρίων, ώστε ιαπωνικές εταιρίες να αναλάβουν την κατασκευή αντίστοιχων εργοστασίων σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία (παρόμοιες συζητήσεις γίνονται και με κυβερνήσεις γειτονικών μας χωρών). Τα γεγονότα που ξεκίνησαν το περασμένο Σάββατο και βρίσκονται σε συνεχή εξέλιξη, αποκαλύπτουν πόσο απέχουν οι εκτιμήσεις αυτές από την πραγματικότητα.

Αυτή την ώρα λοιπόν, είναι – περισσότερο παρά ποτέ- αναγκαίο να αντιληφθούμε , να απαιτήσουμε και να αγωνιστούμε για την ματαίωση των σχεδίων εγκατάστασης νέων πυρηνικών εργοστασίων οπουδήποτε στον πλανήτη. Δεν είναι πια δυνατό να ανεχόμαστε την υπονόμευση όχι μόνο της ευημερίας και της υγείας αλλά και της ίδιας της ζωής των ανθρώπων από την προώθηση των ασύλληπτων για το μέσο πολίτη κερδών της πυρηνικής αγοράς και τις δαιδαλώδεις και σκοτεινές πολιτικές και οικονομικές της συμμαχίες.

Ακόμη περισσότερο όταν στη δική μας γειτονιά, αυτή των Βαλκανίων, της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μεσογείου, με την ιδιαίτερη γεωπολιτική αστάθεια, τα αλλεπάλληλα κρούσματα πολεμικών αναφλέξεων, βίας, πολιτικής διαφθοράς και αδιαφάνειας αλλά και την αυξημένη σεισμική δραστηριότητα σχεδιάζεται η ανέγερση πληθώρας πυρηνικών εργοστασίων, με το σαθρό επιχείρημα τις ενεργειακής αυτάρκειας !

Απαιτούμε από την κυβέρνηση :

- να δηλώσει επισήμως, σαφώς και κατηγορηματικά ότι η χώρα μας δεν ενδιαφέρεται σε καμία περίπτωση για τέτοιου είδους ενεργειακές λύσεις και να πάρει όλες τις δυνατές πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες ώστε να αποτρέψει την υλοποίηση παρόμοιων σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή.

- να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να σταματήσουν οι εγκαταστάσεις νέων πυρηνικών εργοστασίων στα κράτη- μέλη της και να σταματήσει η επιμήκυνση του χρόνου ζωής όσων ήδη λειτουργούν (κίνηση με στόχο τη μέγιστη δυνατή κερδοφορία την οποία έχει ήδη εξαγγείλει η γερμανική κυβέρνηση και αναμένεται να ακολουθήσει η γαλλική και βρετανική).

Αγωνιζόμαστε μαζί με το ελληνικό και το διεθνές αντιπυρηνικό κίνημα και καλούμε τους Έλληνες και ευρωπαίους πολίτες να ματαιώσουν τα σχέδια των εμπόρων του πυρηνικού ολέθρου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…