Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ακτές χωρίς προϊόντα μίας χρήσης - νομοθετείται φέτος η ξεχωριστή συλλογή οργανικών απορριμμάτων



Ενόψει των νέων μέτρων περιορισμού της χρήσης πλαστικών προϊόντων που προωθεί η Κομισιόν, (όπως καλαμάκια, μαχαιροπήρουνα, πιάτα, ποτήρια, μπουκάλια μίας χρήσης, αλλά και μπατονέτες κτλ.), ο κ. Φάμελλος είπε ότι «εδώ και ένα χρόνο το κυβερνητικό συμβούλιο οικονομικής πολιτικής έχει εγκρίνει την προετοιμασία ειδικής δημόσιας πολιτικής για την κυκλική οικονομία. Πρόσφατα συγκροτήθηκε διυπουργικό όργανο, λειτουργεί τεχνική διυπουργική γραμματεία και υπάρχει ήδη ελληνική στρατηγική για την κυκλική οικονομία», η οποία αναρτήθηκε για διαβούλευση στο OpenGov την περασμένη Παρασκευή.
 
«Ξεκινήσαμε με το μέτρο για την πλαστική σακούλα», όπως ανέφερε, ενώ έπεται «εισαγωγή κριτηρίων οικολογικού σχεδιασμού στην διαχείριση προϊόντων, όπως το να μην υπάρχουν πολλαπλά είδη πλαστικού σε μία συσκευασία, για να διευκολύνεται η ανακύκλωση και επαναχρησιμοποίηση, να μην προωθούμε προϊόντα μίας χρήσης που ρυπαίνουν το περιβάλλον με επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα και την υγεία αλλά και στο τουριστικό προϊόν της χώρας». «Η πρόταση για την οικονομία είναι η επιχορήγηση, επιδότηση, προώθηση εθελοντικών συμφωνιών για την διακοπή ή τον περιορισμό χρήσης προϊόντων μίας χρήσης», είπε ο υπουργός σε άλλο σημείο.
 
Ο κ. Φάμελλος τόνισε ότι «είμαστε από τις πρώτες χώρες την ΕΕ που έχουμε στρατηγική για την κυκλική οικονομία, έχουμε εισάγει εργαλεία όπως το "πληρώνω όσο πετάω" για τους Δήμους, την σύνδεση με τα τέλη καθαριότητας και το κόστος διαχείρισης απορριμμάτων. Ταυτόχρονα έχουμε ξεκινήσει την ίδια συζήτηση στο Συμβούλιο Υπουργών και με τους Έλληνες παραγωγούς. Θέλουμε ο οικολογικός σχεδιασμός να επηρεάζει τα τέλη ανακύκλωσης και τα τέλη διαχείρισης κάθε υλικού. Ανάλογα με την επαναχρησιμοποίηση και επιστροφή υλικού στην παραγωγή, θα έχουμε χαμηλότερο κόστος διαχείρισης και παραγωγής για κάποια προϊόντα. Θέλουμε να επιδοτήσουμε την επαναχρησιμοποίηση και να αποθαρρύνουμε τα "μίας χρήσης" προϊόντα που διατίθενται ελεύθερα».
 
Προανήγγειλε μάλιστα ότι «το 2018 θα νομοθετηθεί η υποχρέωση ξεχωριστής συλλογής οργανικών απορριμμάτων στις πόλεις και ζητούμε να υπάρχουν πρωτοβουλίες, όπως π.χ. για ακτές χωρίς προϊόντα μίας χρήσης. Ακτές ιδιαίτερου κάλλους να μην είναι γεμάτες πλαστικά, να βρούμε άλλα υλικά, για καλαμάκια, ποτήρια, κτλ. Υπάρχουν σύγχρονα, καινοτόμα υλικά, που είναι και "μόδα", δημιουργούν νέο τζίρο στην αγορά και εργασία. Αυτή την οικολογική "μόδα" θέλουμε να την ακολουθήσουμε», κατέληξε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…