Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ


Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγρoτόπων (2 Φεβρουαρίου) ο Συνασπισμός Πρέβεζας τονίζει για άλλη μια φορά ότι οι υγρότοποι διεθνούς σημασίας της χώρας μας, που ανάμεσά τους είναι και ο Αμβρακικός, εξακολουθούν να υποβαθμίζονται σε τέτοιο βαθμό ώστε να χάνεται η μοναδική οικολογική τους αξία.
Αλλαγές στο υδρολογικό καθεστώς, αλλοίωση και υποβάθμιση της ποιότητας των υδάτων, απόρριψη στερεών και εκροή αστικών αποβλήτων, παράνομη και αυθαίρετη δόμηση, εντατικοποίηση της γεωργίας και λαθροθηρία είναι μόνο ορισμένα από τα εντονότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δέκα υγρότοποι της χώρας που προστατεύονται από την διεθνή Σύμβαση Ραμσάρ.
Ιδιαίτερα ο Αμβρακικός απειλείται από
· την ανεξέλεγκτη απόρριψη σκουπιδιών και μπάζων,
· την εκροή λυμάτων από χοιροστάσια και ορνιθοτροφεία,
· την απορροή αγροχημικών,
· την αύξηση των ιχθυοκαλλιεργειών που επιτείνουν τον ευτροφισμό,
· την επέκταση αστικών και βιομηχανικών εκτάσεων (επέκταση μαρίνας στο Άκτιο),
· έργα μεγάλης κλίμακας για την αύξηση της ιχθυοπαραγωγής στις λιμνοθάλασσες,
· την καταστροφή φυσικών ενδιαιτημάτων
· την απώλεια βιοποικιλότητας (στην ορνιθοπανίδα)
Επίσης, διαπιστώνεται η έλλειψη συντονισμένων δράσεων που να βασίζονται σε ένα επιστημονικά τεκμηριωμένο σχέδιο διαχείρισης. Η λειτουργία του Φορέα Διαχείρισης, που έχει θεσπιστεί, δυσχεραίνεται χωρίς ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, χωρίς αρμοδιότητες, χωρίς επαρκώς καταρτισμένο προσωπικό, που να εργάζεται σε μόνιμη βάση. Όσα επί μέρους σχέδια διαχείρισης έχουν εκπονηθεί, δεν έχουν εφαρμοστεί.
Δεν υπάρχει συστηματική επιστημονική παρακολούθηση των οικολογικών αξιών του υγρότοπου από τους φορείς, που είναι αρμόδιοι για την προστασία και διαχείρισή του, πράγμα που αποτελεί και το βασικό εργαλείο για την ιεράρχηση των στόχων διαχείρισης. Όποια παρατήρηση γίνεται, είναι σποραδική και εξαρτάται από την υλοποίηση κοινοτικών προγραμμάτων.
Αν και η νέα προγραμματική περίοδος 2007-2013 προσφέρει πολλές δυνατότητες αξιοποίησης πόρων για τις προστατευόμενες περιοχές, στην Ελλάδα δεν διαφαίνονται κυβερνητικές προθέσεις και ετοιμότητα, που θα διευκόλυνε την χρηματοδότηση του Φορέα Διαχείρισης. Παράλληλα η εθνική χρηματοδότηση για το φυσικό περιβάλλον, είναι πρακτικά ανύπαρκτη.
Η Ν.Ε. Πρέβεζας του Συνασπισμού απευθύνεται σε όλους τους αρμόδιους και τους καλεϊ να απαιτήσουν να ενταχθεί, έστω και τώρα, στο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (Ε.Σ.Π.Α) 2007-2013 μελέτη για ολοκληρωμένο πρόγραμμα βιώσιμης διαχείρισης και ανάπτυξης του Αμβρακικού Κόλπου.
Καλεί όλους τους φορείς της περιοχής, που ενδιαφέρονται για την σωτηρία του Αμβρακικού σε επαγρύπνηση, συνεργασία,συσπείρωση και κινητοποίηση.

Πρέβεζα 2।2।2009

Το Γραφείο Τύπου της Ν.Ε. Πρέβεζας του Συνασπισμού

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…