Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ...ΚΑΤΑΛΗΨΗ

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι μια ολιγόωρη κατάληψη της οδού Άκτιο-Αμφιλοχία στο ύψος του χωριού Παλιάμπελα, που έτυχε να συναντήσω την περασμένη Κυριακή το πρωί, θα έβγαζε στην επιφάνεια τόσα πολλά προβλήματα. Προβλήματα κυκλοφοριακά, προβλήματα αναπτυξιακά, προβλήματα διοικητικά, προβλήματα κοινωνικά, προβλήματα οικονομικά, προβλήματα οργανωτικά, προβλήματα περιβαλλοντικά. Πιστέψτε με δεν υπερβάλλω. Βέβαια όλα αυτά αφορούν στο επαναστατημένο μου μυαλό. Τα προβλήματα όμως είναι υπαρκτά και αρχίζω την εξιστόρησή τους με την ελπίδα ότι κάποιοι θα τα προσέξουν...
Η κατάληψη λοιπόν έγινε από μερίδα κατοίκων του χωριού Παλιάμπελα με αιτιολογία ότι στον δρόμο που περνάει μέσα από το χωριό έγιναν πρόσφατα θανατηφόρα ατυχήματα. Πολύ σωστά. Πως αλλιώς να κάνουν γνωστό το αυτονόητο αίτημά τους οι κάτοικοι; Ζούμε ακόμα σε χώρα Μεσαιωνική (ή μήπως Ευρωπαϊκή) που οι δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας περνούν μέσα από πόλεις και χωριά. Ποιος δεν έχει ζήσει την διέλευση μέσα από την Αμφιλοχία; Ας έρθω όμως στα προβλήματα

Πρώτο πρόβλημα: Η ανεπαρκής σήμανση και αστυνόμευση του τμήματος αυτού της οδού, που διέρχεται από κατοικημένη περιοχή. Η αδιαφορία των αρχών να κατασκευάσουν παρακαμπτήριο δρόμο. Αδιαφορία των οδηγών, που τρέχουν σαν να είναι στην Εθνική Οδό.

Δεύτερο πρόβλημα: Η καθυστέρηση στην κατασκευή της Οδού Άκτιο-Αμβρακία που θα ενώσει την Ιόνια (ή μήπως Αιώνια) Οδό με την Πρέβεζα. Ακούγεται ότι θάχουμε κι΄ άλλη καθυστέρηση, ίσως και επανάληψη του διαγωνισμού. Μα είμαστε σοβαροί, έχουμε πάλι υπαναχώρηση στην κατασκευή του Έργου;

Τρίτο πρόβλημα: Ο σταθμός διοδίων στο Άκτιο, που τόσα χρήματα δαπανά για την συντήρηση και ηλεκτρονική παρακολούθηση της Ζεύξης και τόσα χρήματα εισπράττει, εν πολλοίς και χωρίς λόγο, δεν έπρεπε να είναι ενημερωμένος για το συμβάν και να μην εισπράττει χρήματα από τους διερχόμενους, συνιστώντας τους να γυρίσουν πίσω;

Τέταρτο πρόβλημα: Για πόσο καιρό ακόμα θα πληρώνουμε διόδια για ψύλλου πήδημα; Τι κάνουν οι φορείς που είχαν αναλάβει να απαιτήσουν από την προηγούμενη κυβέρνηση την κατάργηση των διοδίων στο Άκτιο; Δεν αποπληρώθηκε ακόμα το κόστος κατασκευής της Ζεύξης;

Πέμπτο πρόβλημα: Που βρίσκεται η Τροχαία της Χώρας; Πως αντιμετωπίζει την καθιερωμένη πια υπερβολική σε βαθμό εγκλήματος ταχύτητα των οδηγών; Γνωρίζει ότι οι νταλίκες ανεξέλεγκτες τρέχουν πλέον με 100 και βάλε χιλιόμετρα την ώρα στα οδικά δίκτυα; Και η κοινωνική ευαισθησία; Αυτή πού χάθηκε;

Έκτο πρόβλημα: Σκουπιδαριό τα ρείθρα των δρόμων, βρίθουν πλαστικών, αλουμινίων και ό,τι άλλο φανταστείτε, ( Η ανακύκλωση εναποτίθεται στη φύση) χωρίς δυνατότητα πλέον να αποχετεύσουν τα όμβρια θα δημιουργήσουν νέες πιθανότητες ατυχημάτων στους πλημμυρισμένους δρόμους. Ο πολιτισμός της χώρας στους ....δρόμους.


ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Από την σύντομη περιγραφή οι υπεύθυνοι είναι φανεροί. Ας φροντίσουν έστω και τώρα να κάνουν τα αυτονόητα. Όπως είναι φανερό ότι οι ευαίσθητοι πολίτες αυτού τόπου έχουν χρέος να αντιδράσουν. Τα προβλήματα είναι χρόνια. Δεν γνωρίζω τι θα κάνει η νέα διακυβέρνηση για να τα λύσει. Δεν έχω και λόγους να είμαι αισιόδοξος. Όμως έχω λόγους να καλέσω όσους αναγνώρισαν στα παραπάνω και δικές τους ανησυχίες να προχωρήσουμε σε δραστηριοποίηση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…