Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διογκώνονται τα περιβαλλοντικά προβλήματα στην Ελλάδα


Διόγκωση των περιβαλλοντικών προβλημάτων στις αστικές περιοχές και αυξημένο κίνδυνο ερημοποίησης σε πολλές ηπειρωτικές και νησιωτικές περιοχές διαπιστώνουν οι 20 συντάκτες της πρώτης ετήσιας Έκθεσης του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης (ΕΚΠΑΑ).

Η μείωση των βροχοπτώσεων το καλοκαίρι, ο κίνδυνος ερημοποίησης σε περίπου 15.233 τ.χλμ. (στο σύνολο των 132.000 τ.χλμ. της ελληνικής επικράτειας) στη βόρεια και κεντρική ηπειρωτική χώρα, τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, η αύξηση αιωρούμενων σωματιδίων σε έξι ακόμη πόλεις πλην Αθήνας και Θεσσαλονίκης (Πάτρα, Βόλο, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα, Λάρισα, Ηράκλειο), η εισβολή περίπου 150 ξένων ειδών στις ελληνικές θάλασσες λόγω αύξησης θερμοκρασίας των νερών, τα προβλήματα ευτροφισμού σε 14 μεγάλες λίμνες, η ακαταλληλότητα των νερών σε τρεις λίμνες και εννέα ποταμούς και οι πιέσεις που δέχονται δεκάδες μικροί υγρότοποι στα νησιά είναι μερικές από τις αρνητικές διαπιστώσεις της Έκθεσης του ΕΚΠΑΑ.

Στα θετικά βήματα που έχουν σημειωθεί, η Έκθεση περιλαμβάνει την αύξηση στην ανακύκλωση και των συστημάτων βιολογικού καθαρισμού. Επίσης, η μείωση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου κατά 1%, λόγω της σταδιακής ευαισθητοποίησης των πολιτών για το πρόβλημα αλλά και της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Η Ελλάδα υστερεί έναντι της Ε.Ε. «στην εναρμόνιση των κοινοτικών οδηγιών, καθώς δεν υπάρχει συστηματική και μεθοδική προεργασία. Χρειάζεται αποτελεσματική διοίκηση, συνεργασία νομικών και τεχνικών για το περιβάλλον, στελέχωση και υποδομές για τους ελέγχους και την προστασία του περιβάλλοντος», σημειώνει στην εφημερίδα «Καθημερινή» η δρ. Αγγελική Καλλία, μέλος του Δ.Σ. του ΕΚΠΑΑ.

Κινδυνεύει η χλωρίδα της Ελλάδας

Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες στη χλωρίδα διαφόρων χωρών της Μεσογείου, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, σε διάφορες μεσογειακές χώρες, η κλιματική αλλαγή θα είναι καταστροφική για τα φυτά της χώρας μας.

Στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι η χώρα μας είναι ο παράδεισος της ευρωπαϊκής βιοποικιλότητας. Ο αριθμός των φυτικών ειδών σε σχέση με την έκταση της χώρας είναι από τις υψηλότερες σε Ευρώπη και Μεσόγειο. Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει 6.437 είδη, υποείδη, ποικιλίες (1.346 ενδημικά, το 20% των οποίων είναι απειλούμενα).

Οσον αφορά την ελληνική πανίδα, έως τώρα έχουν καταγραφεί 23.130 είδη ζώων της ξηράς και των γλυκών νερών και άλλα 3.500 θαλάσσια είδη. Εκτιμάται ότι αν μελετηθεί πλήρως η ελληνική πανίδα θα περιλαμβάνει 50.000.

Από τα 98 χερσαία θηλαστικά ο λύγκας έχει εξαφανιστεί από την Ελλάδα, η καφέ αρκούδα έχει αυξηθεί από 130 - 150 άτομα το 1995 σε 200 σήμερα, ενώ διατηρείται σταθερός ο πληθυσμός του λύκου (500 - 700). Για τα είδη που δεν εντάσσονται σε ειδικό καθεστώς προστασίας υπάρχουν στοιχεία μόνο για το τσακάλι (1.000 άτομα) και το αγριόγιδο (500 - 700), ενώ σημαντική θεωρείται η ποικιλότητα των αγροτικών οικόσιτων ζώων (30 αυτόχθονες φυλές).

Η ορνιθοπανίδα της Ελλάδας εμπλουτίστηκε την τελευταία 10ετία με 26 νέα είδη από Αφρική, Ασία, Αμερική. Η νανόχηνα εμφανίζει φθίνουσα πορεία, ενώ λαγγόνα, βαλτόπαπια, αργυροπελεκάνος έχουν αυξητικές τάσεις και για πέντε φωλεάζοντα (θαλασσαετό, μαυρόγυπα, βασιλαετό, αιγαιόγλαρο, κιρκινέζι) η κατάσταση είναι αμετάβλητη.

Πηγή: Καθημερινή

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…