Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αξιοποιώντας την 7η Τέχνη για την αφύπνιση του Είναι!

Απ’ τα λόγια... στα έργα! Cine… ΒΙΟΖΩ
Πανελλήνια Ένωση Καταναλωτών «ΒΙΟΖΩ», email@biozo.org, Τηλ/Φαξ: 210-522 23 23, 697-9734591
Μπροστά στα διαρκώς αυξανόμενα οικονομικά, περιβαλλοντικά και διατροφικά προβλήματα, με τα οποία έρχονται αντιμέτωπες οι κοινωνίες της σύγχρονης εποχής, αποφασίσαμε να περάσουμε απ’ τα λόγια στα... έργα. Με κάθε έννοια! Για να αντιμετωπίσουμε, λοιπόν, τον κυνισμό γεμίσαμε την φαρέτρα μας... με 7η Τέχνη! Εφοδιάσαμε την ταινιοθήκη μας με έργα – καταγγελίες, γι’ αυτό το σκληρό διεθνές παζάρι, όπου τα συμφέροντα και η βιοτεχνολογία ξεπουλούν τη φύση και τα δώρα της, και καλούμε τους καταναλωτές σε βραδείες κινηματογράφου... στο Cine… ΒΙΟΖΩ. Ας ανοίξουμε αυλαία στον υγιή ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ. Όχι με γκρίνια… όχι με στείρα αντίδραση… όχι με παθητικότητα… όχι με τάσεις εκτόνωσης δίχως συνέχεια... Ας σηκωθούμε από τους «μαλακούς» καναπέδες μας κι ας απουσιάσουμε έστω για λίγο από τηλεόραση ή τις αίθουσες προβολής των χολιγουντιανών κατασκευασμάτων με την γνώριμη πλοκή, την «αμερικανιά», την θρησκόληπτη ηθική και το μεταλλαγμένο ποπ κορν. Ας δώσουμε το παρόν στο cine… ΒΙΟΖΩ για να δούμε κατάματα την άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Ας κλείσουμε τα προγράμματα που μας θέλουν κοιμισμένους είτε με αλεύρια και λάδια στα χέρια κι ας χειροκροτήσουμε τα έργα ανθρώπων του εναλλακτικού κινηματογράφου που δεν ακινητοποιήθηκαν από τα «δόκανα» των ακριβών συμβολαίων. Που δεν έκλεισαν τα αυτιά και τα μάτια τους στο έγκλημα σε βάρος της φύσης, που αναζήτησαν την αλήθεια και έκριναν ότι αξίζει να μας την πουν έστω κι χρειάστηκε να δουλέψουν για μια μη εμπορική ταινία.

Στα προσεχώς λοιπόν την επόμενη Τρίτη στις 8 μ.μ. «Ένα χελιδόνι έφερε την Άνοιξη» με θέληση, ανθρωπιά και γλυκύτητα... χωρίς ίχνος πεσιμισμού.

Παράλληλα θα διατεθούν βιολογικά σνακ και ποτά για χαλάρωση, ενώ μετά το τέλος της προβολής θα ακολουθήσει ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των θεατών – καταναλωτών.

Σας περιμένουμε.

«Ένα Χελιδόνι Έφερε Την Άνοιξη»

UNE HIRONDELLE A FAIT LE PRINTEMPS (2001)

Σκηνοθεσία: Christian Carion

Σενάριο: Christian Carion, Eric Assous

Φωτογραφία: Antoine Heberte

Μουσική: Philippe Rombi

Ερμηνείες: Michel Serrault, Mathilde Seigner, Jean-Paul Roussillon

Παραγωγή: Nord-Ouest Production

Βραβεία - Συμμετοχές: Βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ του Tubingen 2001. Βραβείο στο Φεστιβάλ Autrans 2001.

Διάρκεια: 103

Έγχρωμη

Ταινία που επικεντρώνεται στις σχέσεις ανάμεσα σε μια νεαρή Παριζιάνα και ένα ηλικιωμένο αγρότη και διαδραματίζεται σ' ένα σαγηνευτικό τόπο...

Η ηρωίδα της ταινίας είναι η 30χρονη Σαντρίν που ζει στο Παρίσι, εργάζεται σε εταιρεία υπολογιστών κι έχει ένα σταθερό δεσμό. Ωστόσο, καθώς βρίσκεται σε προσωπικό αδιέξοδο, αποφασίζει να παρακολουθήσει μαθήματα αγροτικής καλλιέργειας και να γίνει αγρότισσα. Μια απόφαση που έρχεται σε ευθεία με το κυρίαρχο αστυφιλικό πνεύμα της εποχής. Αγοράζει μια απομονωμένη φάρμα στα βουνά του Βερκόρ, η οποία ανήκει στον Αντριέν, ένα μοναχικό χήρο αγρότη, ο οποίος βλέπει με ειρωνεία τα πανεπιστημιακά διπλώματα.

Η Σαντρίν θα φέρει ένα καινούριο πνεύμα στο αγρόκτημα, όμως γρήγορα θα αντιμετωπίσει τις πρώτες δυσκολίες. Είναι υποχρεωμένη να συμβιώσει για ένα διάστημα με αυτόν τον δύστροπο γέρο, ο οποίος αρνείται επιδεικτικά να τη βοηθήσει. Όμως ο βαρύς χειμώνας θα αλλάξει τις μεταξύ τους σχέσεις καθώς αυτά τα δύο πρόσωπα θα αρχίσουν να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλο.

Γιος αγρότη, ο σκηνοθέτης Christian Carion με την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους γνώρισε απρόσμενη επιτυχία και δημιούργησε ένα φαινόμενο: 2.500.000 θεατές στη Γαλλία, συνιστούν την πιο απρόσμενη έκπληξη στο γαλλικό box office, δεδομένου και του μάλλον αντι-εμπορικού χαρακτήρα της ταινίας.

Όμως οι λόγοι για την επιτυχία της ταινίας θα πρέπει να αναζητηθούν στον πυρήνα της δραματικής πλοκής. Η σκηνοθεσία εμμένει στις σχέσεις των δύο πρωταγωνιστών: σχέσεις που οδηγούνται απο την αρχική εχθρότητα, στις συγκρούσεις και τελικά στην βαθιά κατανόηση. Η προσέγγιση στα δύο πρόσωπα είναι γεμάτη λεπτότητα, ευαισθησία και χιούμορ. Ουσιαστικά είναι μια ταινία για το χάσμα των γενεών και πως αυτό μπορεί να γεφυρωθεί: εξάλλου είναι χαρακτηριστικό το μότο της αφίσας: "Γι' αυτήν όλα, επιτέλους, ξεκινούσαν. Γι' αυτόν όλα, ίσως, ξεκινούσαν ξανά". Ένας κρυφός πρωταγωνιστής της ταινίας είναι το ίδιο το τοπίο και ο χώρος. άλλοτε εχθρικός (όπως τον χειμώνα) και άλλοτε μαγευτικός (όπως την άνοιξη και το καλοκαίρι) μοιάζει να υπογραμμίζει τις διακυμάνσεις στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο κεντρικά πρόσωπα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…