Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΟΝΕΙΡΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ Μια ΤΑΙΝΙΑ της Λουκίας Ρικάκη


Ήρθε λοιπόν και στην Πρέβεζα η κυρία «που βγάζει κάμερα» στα παιδιά, όπως είπε ένας μαθητής στην ταινία της.

Η Λουκία Ρικάκη, ακούραστη μίλησε με τα παιδιά της Πρέβεζας και της Φιλιππιάδας από τις ομάδες κινηματογράφου, που έχουν δημιουργηθεί, μίλησε με τους θεατές της ταινίας της.

Αλλά κυρίως «μίλησε» με την ταινία της.

Δυο χρόνια έκανε να την ολοκληρώσει καθώς επιζητούσε από τα παιδιά του σχολείου της Φανερωμένης Κύπρου όχι απλά μια συνέντευξη, μια γνώμη. Αλλά μια κατάθεση ψυχής, μια εξομολόγηση ονείρου, που τα κατόρθωσε με κόπο, με επιμονή, με επικοινωνία, με αγάπη, με συναδέλφωση.

Φανταστείτε τόσα παιδιά με διαφορετικές θρησκείες, άλλη γλώσσα, ιδιαίτερη κουλτούρα να μιλούν στην κάμερα σαν να είναι ο φίλος τους, ο «κολλητός» τους, η μάνα τους.

Το πείραμα που γίνεται από το φιλόδοξο πρόγραμμα του κυπριακού Υπουργείου Παιδείας βρήκε τον καλύτερο συνήγορό του στην κάμερα της Ρικάκη. Που κινήθηκε ανεξάρτητα, μακριά από κυκλώματα, με μόνο όπλο την μεγάλη διάθεση για συμβολή στα οξυμένα και κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας.

Το σχόλιό της απλό και περιγραφικό, αλλά και καίριο και στοχευμένο, δεν καθοδήγησε, αλλά προβλημάτισε και άφησε το κοινό να βρει μόνο του τις λύσεις και τα συμπεράσματα, όπως και οι μικροί ήρωες της ταινίες της έβγαλαν τις μύχιες σκέψεις τους αβίαστα μπροστά στο φακό.

Ήταν μια ξεχωριστή ταινία

Ήταν μια ξεχωριστή προβολή

Ήταν μια βραδιά γεμάτη από παιδική ηλικία…

Ήταν μια βραδιά από όνειρα «που ήθελαν να πάρουν εκδίκηση»…

Εκ μέρους των διοργανωτών, ευχαριστούμε τους δύο Αντιδημάρχους κ. Φραγκούλη και κ. Κορωναίο, τον Περιφερειακό Σύμβουλο κ. Ζάκα, καθώς και τον Διευθυντή της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Ηλιόπουλο, που τίμησαν με την παρουσία τους την προβολή .

Ευχαριστούμε τα παιδιά του Συνόλου Έντεχνης Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Πρέβεζας, που ζωγράφισαν με νότες την έναρξη της εκδήλωσης.

Ευχαριστούμε τον μαθητή Λουκά Λελόβα, που με την παρουσία του και το μικρό οικολογικό διαμάντι του-την ταινία του- μας έδειξε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα…

Ευχαριστούμε όλους όσους παρακολούθησαν την εκδήλωση.

Ευχαριστούμε και τους χορηγούς μας Ξενοδοχείο Διώνη και ΚΤΕΛ Πρέβεζας.

Λουκία σ’ ευχαριστούμε



Δημήτρης Παπαδήμος

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…