Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρωταρχικός στόχος η εξάλειψη της φτώχειας


Κάθε 3 δευτερόλεπτα ένα παιδί πεθαίνει από τη φτώχεια. Συνολικά 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Η 17η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Φτώχειας το 1993 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Η φετινή Ημέρα έχει ως θέμα: «Επιδιώκοντας τους αναπτυξιακούς στόχους της Χιλιετίας: Να βοηθήσουμε τους φτωχότερους από τους φτωχούς», καλώντας την παγκόσμια κοινότητα σε επαγρύπνηση για την εξάλειψη της φτώχειας.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, «η φτώχεια συνιστά παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Στερεί τη δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής στην κοινωνική ζωή, επομένως μπορεί να σημαίνει την έλλειψη χρημάτων για την προμήθεια τροφής ή ρούχων, πρόσβασης σε σχολεία ή νοσοκομεία, γης για την καλλιέργεια τροφίμων, πρόσβασης σε καθαρό νερό ή σύστημα αποχέτευσης, εργασίας για τα προς το ζην. Ως πρωταρχικός στόχος τίθεται η παροχή στους ανθρώπους των μέσων για την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών.

Η πρόσφατη οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση ενέτεινε την ανοδική πορεία της φτώχειας και της ανεργίας. Υπερβολικά υψηλό ήταν κατ’ επέκταση και το κόστος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία εξορίστηκαν συχνά σε δεύτερη μοίρα. Σήμερα, η πλειονότητα των ανθρώπων στον κόσμο ζουν σε αστικές περιοχές και, από αυτούς, περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε παραγκουπόλεις. Ένας στους τρεις κατοίκους των πόλεων ζει σε ακατάλληλες συνθήκες στέγασης, με ελάχιστες ή και καθόλου στοιχειώδεις υπηρεσίες, και με την καθημερινή απειλή της ανασφάλειας, της βίας και της αναγκαστικής έξωσης.

Η ανισότητα ως παραπροϊόν της παγκοσμιοποίησης δεν περιορίζεται μόνο σε εκείνους που ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες. Όπως έδειξε η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) τον Οκτώβριο του 2008, και στις βιομηχανικές χώρες «η οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών ωφέλησε περισσότερο τους πλούσιους παρά τους φτωχούς». Οι ΗΠΑ ήρθαν 27ες στα 30 κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ, όσον αφορά την παγιωμένη φτώχεια και την αύξηση της άνισης κατανομής του εισοδήματος.

«Από τους φτωχούς αστικούς πληθυσμούς στις φαβέλας του Ρίο ντε Ζανέιρο στη Βραζιλία, μέχρι τις κοινότητες των Ρομά στις χώρες της Ευρώπης, πολλοί άνθρωποι είναι φτωχοί λόγω των ανοιχτών και των συγκαλυμμένων πολιτικών διάκρισης, περιθωριοποίησης και αποκλεισμού, που διαπράττονται από το κράτος ή με την ανοχή του, και με τη συνεργασία επιχειρήσεων ή ιδιωτικών φορέων. Δεν είναι απλώς σύμπτωση ότι πολλοί από τους φτωχούς του κόσμου είναι γυναίκες, μετανάστες, εθνοτικές ή θρησκευτικές μειονότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι η μητρική θνησιμότητα παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους φονιάδες της εποχής μας, αν και ελάχιστες δαπάνες για επείγουσα μαιευτική περίθαλψη θα μπορούσαν να σώσουν τις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία» σημείωσε στην ετήσια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, η γενική γραμματέας της Αϊρίν Χαν.

Σύμφωνα με νέο δείκτη που κατάρτισε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για τα Ηνωμένα Έθνη, ο μισός πληθυσμός του πλανήτη που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας κατοικεί στη νότια Ασία και μόλις το ένα τέταρτο στην Αφρική, ανατρέποντας την κρατούσα αντίληψη για την παγκόσμια φτώχεια, που ήθελε τους περισσότερους φτωχούς να ζουν στην υποσαχάρεια Αφρική. Βάσει του «Πολυδιάστατου Δείκτη Φτώχειας» (Multidimensional Poverty Index), που συνθέτει στατιστικά στοιχεία από 104 χώρες που έχουν 5,2 δις. κατοίκους, δηλαδή το 78% του παγκόσμιου πληθυσμού, ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας έχει φθάσει το 1,7 δισ., και όχι το 1,3 δισ., όπως υπολογιζόταν με βάση τον δείκτη ανθρώπινης φτώχειας, που αποτελούσε ως σήμερα βασικό εργαλείο αποτίμησης του προβλήματος. Επίσης, 8 ινδικά κρατίδια έχουν περισσότερους φτωχούς από ότι οι 26 φτωχότερες χώρες της Αφρικής. Σε αυτά τα κρατίδια ο αριθμός των φτωχών ανέρχεται στα 421 εκατομμύρια, ενώ στα φτωχότερα κράτη της Αφρικής ο αντίστοιχος αριθμός των φτωχών εκτιμάται στα 410.

Πρόσφατα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) για το έτος 2008, πριν δηλαδή καν ξεσπάσει η οικονομική κρίση, επισημαίνουν ότι το 19% του ελληνικού πληθυσμού ή περισσότεροι από 2 εκατομμύρια πολίτες βρισκόταν στο κατώφλι της φτώχειας. Στα ίδια στοιχεία καταγράφονται, επίσης, μεγάλες ανισότητες μεταξύ των φτωχών τμημάτων του πληθυσμού και των πλουσίων. Οι δαπάνες του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού το 2008 ήταν 5,53 φορές περισσότερες από αυτά που ξόδευε το φτωχότερο 20% του πληθυσμού.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…