Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΠΡΕΒΕΖΑ ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ – 81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Φιλολογικά, ερευνητικά, φιλοσοφικά, κοινωνικά ερεθίσματα επιπέδου νοιώσαμε όσοι παρευρεθήκαμε στην εκδήλωση τιμής για τον τραγικό ποιητή Καρυωτάκη, που η μοίρα έδεσε τόσο σφιχτά με την πόλη μας. Ανάμικτα συναισθήματα κυριάρχησαν μέσα μας καθώς ξετυλίγονταν μπροστά μας το πρόγραμμα της βραδιάς.
Την πρώτη γεύση μας κέρασε ο Κώστας Αντύπας, που ανάμιξε λόγια και μουσικές για την μικρή μας πόλη. Θάνατος, απελπισία, οργή, εναντίωση, όνειρο ζήτησαν από τον ποιητικό λόγο να σπάσει τις αλυσίδες.
Στη συνέχεια οι λόγιοι της βραδιάς μας ταξίδεψαν με όχημα τη ζωή και το έργο του ποιητή στα βάθη της συνείδησής μας για να σκεφτούμε άλλη μια φορά τον λόγο τον καλό της πορείας μας σ’ αυτή τη γη
Ο Τάσος ο Ψαρράς ήδη μας είχε ενθουσιάσει με την τηλεοπτική δουλειά του, μια αξιαγάπητη όαση στο σκουπιδαριό των καναλιών . Και με την προσωπική του εξιστόρηση, απέδειξε πως με την έρευνα, το μεράκι, την ευσυνειδησία, την τέχνη μπορείς να ταράξεις τα νερά της απάθειας της μικροπρέπειας και των κοινωνικών συμβάσεων.
Αφήσαμε τελευταία την πρόταση του Δήμαρχου Πρέβεζας, για δημιουργία Ιδρύματος Καρυωτάκη, αλλά και την αγορά του σπιτιού, που έμεινε στην Πρέβεζα ο ποιητής, με σκοπό την μετατροπή του σε Μουσείο. Είναι φανερό ότι ο Μιλτιάδης Κλάπας έβαλε πιο ψηλά τον πολιτιστικό πήχη σε μια πόλη, που έχει ανάγκη να ζήσει με πολιτισμό και μάλιστα συνυφασμένο με έναν μεγάλο στοχαστή. Η πρόταση αυτή πρέπει να βαθύνει στην προοπτική της ανάδειξης της έρευνας, της ποίησης, των γραμμάτων. Για να ωφεληθούμε όλοι, κυρίως πνευματικά, σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον εχθρικό. Και είναι στο χέρι του, αλλά και το δικό μας, των πολιτών, να αποδείξουμε ότι μπορούμε.

Πρέβεζα 23 Ιουλίου 2009

Δημήτρης Παπαδήμος
dpapad1@yahoo.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…