Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΖΗΤΑΕΙ ΜΙΜΗΤΕΣ


Μια ευχάριστη περιβαλλοντική έκπληξη μας περίμενε την Τετάρτη 22 Ιουλίου στην Άρτα. Από μέρες είχαμε εντοπίσει τις αφίσες που ανάγγελλαν την συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα. Γιατί να το κρύψουμε ; Τον Σωκράτη τον ακολουθούμε όσο μπορούμε στην μουσική και πολιτισμική πορεία του. Μας ανεβάζει ο στίχος του, μας συνεπαίρνει η μουσική του, φεύγουμε από τη μίζερη καθημερινότητα ακούγοντας την πριγκηπέσα του, ζηλεύουμε την κολυμπήθρα που του ρίξανε νερό αλκοολούχο, θυμώνουμε που όσα κοστίζουν μια δραχμή γι’ άλλους κοστίζουν μια ζωή. Όλο μας το είναι σε συναισθηματική ανάταση, σε πολιτιστική απογείωση, σε ανθρωπιστική αναζήτηση, σε ανατρεπτική διάθεση.
Κάπως έτσι νοιώσαμε και στην πρόσφατη συναυλία του, που δόθηκε στο…. Νταμάρι της Βαλαώρας του Δήμου Πέτα. Μα είναι δυνατόν; Σ’ αυτή τη χωματερή θα γίνει συναυλία; Εκεί που ο «ανθρώπινος» πολιτισμός άνοιξε πολιτιστική πληγή εξορύσσοντας εκατομμύρια κυβικά βράχου. Κι’ όμως άλλοι άνθρωποι (χωρίς εισαγωγικά) κατάφεραν και μετέτρεψαν αυτόν τον τεράστιο, αχανή χώρο σε πολιτιστική….πηγή, που δρόσισε μουσικά πάνω από χίλια άτομα. Και δεν χρειάστηκε να ζητήσουν άδεια από όσους χρησιμοποίησαν το σώμα αυτού του βράχου για να κερδίσουν χρήμα και σπίτι
Συγχαρητήρια στους εμπνευστές και συντελεστές αυτής θετικής μετάλλαξης, που μας γεμίζει ελπίδες ότι κάτι …κινείται ακόμα. Αρκεί να πετάξουμε από πάνω μας τα κλουβιά, μαζί μ’ αυτούς που μας έχουν βάλει μέσα ….
Ζητάμε πολλά, αν ζητήσουμε μιμητές;

Πρέβεζα 23 Ιουλίου 2009

Δημήτρης Παπαδήμος
dpapad1@yahoo.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια κρυμμένη υπόγεια απειλή

Η ρύπανση του εδάφους αποτελεί ανησυχητική απειλή για τη γεωργική παραγωγικότητα, την ασφάλεια των τροφίμων και την ανθρώπινη υγεία. Ωστόσο, πολύ λίγα είναι γνωστά για την κλίμακα και τη σοβαρότητα αυτής της απειλής, προειδοποιεί νέα έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).  Η εκβιομηχάνιση, οι πόλεμοι, οι εξορύξεις και η εντατικοποίηση της γεωργίας έχουν αφήσει όλα μια κληρονομιά ρύπανσης του εδάφους σε όλο τον πλανήτη, ενώ με την ανάπτυξη των πόλεων το έδαφος αντιμετωπίζεται ως νεροχύτης για όλο και μεγαλύτερες ποσότητες αστικών αποβλήτων, αναφέρει η έκθεση με τίτλο «Ρύπανση του εδάφουςμια κρυμμένη πραγματικότητα».  Η ρύπανση του εδάφους επηρεάζει τα τρόφιμα που τρώμε, το νερό που πίνουμε, τον αέρα που αναπνέουμε και την υγεία των οικοσυστημάτων μας και η δυναμική των εδαφών για την αντιμετώπιση της ρύπανσης είναι περιορισμένη. Εντούτοις, παρόλο που η εντατικοποίηση της γεωργίας, η βιομηχανική παραγωγή και η αστικοποίηση συνεχίζονται με ταχείς ρυθμούς…

Ακραία φαινόμενα, άναρχη δόμηση, ανύπαρκτη πρόληψη

Για κάθε πυρκαγιά και κάθε πλημμύρα, “απλώς” καταστροφική ή πολύ περισσότερο φονική, υπάρχουν και ευθύνες. Ευθύνες για τη μη πρόληψη, στο μέτρο του δυνατού, και ευθύνες για τις όποιες καθυστερήσεις και τα όποια λάθη στην αντιμετώπιση. Ευθύνες διαχρονικές και σημερινές, σε όλα τα επίπεδα
Ρεπορτάζ: Κάκη Μπαλή Έξι μέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στην ανατολική Αττική, με την εκατόμβη των θυμάτων και με ανθρώπους να αγνοούνται ακόμη, έξι μέρες μετά τις -ευτυχώς μη φονικές- πυρκαγιές στην Κινέτα και την Κρήτη, τρεις μέρες μετά τις απίστευτες πλημμύρες από ένα μπουρίνι στα βόρεια προάστια της Αθήνας, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει κανείς σε έναν ψύχραιμο απολογισμό για το πώς έγιναν όλα αυτά και τι πρέπει να γίνει για να μην επαναληφθούν. Σίγουρα η απάντηση στα αγωνιώδη ερωτήματα δεν μπορεί να είναι ότι... φταίει το κακό το ριζικό μας. Βεβαίως, υπάρχουν και ακραία φαινόμενα, που οφείλονται είτε στην αλλαγή των χρήσεων γης είτε στην κλιματική αλλαγή. Αλλά σίγουρα για κάθε πυρκαγιά …

Μπορούν να υπάρξουν δασικές πόλεις;

Του Νίκου Μπελαβίλα* Σε μία καταστροφή σαν την προχθεσινή, αν επιτρέπεται να είναι κανείς ψύχραιμος, να αντέχει, να αναλύσει νηφάλια, οφείλει να ψάξει ξανά για τις αιτίες. Ταυτόχρονα να σκεφτεί την επομένη μέρα. Τι συνέβαινε στα δασοσκεπή και παράκτια προάστια πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, τι θα ακολουθήσει; Ας συμφωνήσουμε πρώτα στη λέξη "προάστια". Η Ραφήνα, το Μάτι, το Ζούμπερι, η Νέα Μάκρη, ο Μαραθώνας, οι Άγιοι Θεόδωροι, η Κινέτα δεν είναι μικροί παραθεριστικοί οικισμοί, χωριουδάκια με λίγα σπίτια και ανθρώπους μέσα στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, όπως ήσαν πριν από το 1960. Δεν μιλάμε για χωριά διακοσίων - τριακόσιων κατοίκων, μέσα ή δίπλα στο δάσος, όπου χτυπάει η καμπάνα του συναγερμού, δίνεται εντολή στους κατοίκους να μείνουν στην κεντρική πλατεία για να σωθούν ή να εκκενώσουν. Μιλάμε για μεγάλες πόλεις. 20.000 κάτοικοι στη Ραφήνα και στο Πικέρμι χωρίς τους παραθεριστές, 16.000 στη Νέα Μάκρη, 12.000 στον Μαραθώνα. Ο καλοκαιρινός πληθυσμός υπερβαίνει κατά πολύ τους 100.…